Dzieje Lęborka
We wczesnym średniowieczu ziemia lęborska nazywana wtedy ziemią białogardzką, należała do podporządkowanego Polsce Pomorza Gdańskiego. Chrystianizacja tych ziem sprawiła, że ziemia lęborska w latach 1123 – 1124 należała do utworzonego biskupstwa Innocentego II weszła w skład zachodnio pomorskiego biskupstwa kamieńskiego. Północno – wschodnia granica tego biskupstwa opierała się na rzece Łebie. Ziemia białogardzka będąca siedzibą kasztelana od roku 1178 była w posiadaniu księcia Mściwoja I a od roku 1223 księcia Racibora jego syna.
W 1341 roku Lębork otrzymuje prawa miejskie, a w latach 1395 – 1405 komtur gdański Albrecht von Schwarzburg sporządził opis przebiegającej w okolicy Lęborka granicy między księstwem słupskim i państwem zakonnym. Wielka Wojna z Zakonem 1409 – 1411 miała też akcenty lęborskie. Z miasta wypędzono załogę krzyżacką, a pod Malborkiem książe Bogusław VIII złożył hołd Władysławowi Jagielle, który nadał mu w lenno Lębork, Człuchów i Debrzno. Król polski Kazimierz Jagiellończyk 6 marca 1454 r. wcielił Pomorze Gdańskie wraz z Lęborkiem do Polski, co stało się jednym z powodów wybuchu wojny trzynastoletniej (1454 – 1466). W 1455 r. zachodniopomorski książe Eryk II za przyzwoleniem Kazimierza Jagielończyka przejął w powiernictwo ziemię lęborsko – bytomską, w zamian za pomoc zbrojną w wojnie z Zakonem krzyżackim i zobowiązanie zwrotu tego obszaru na każde żądanie króla polskiego.
Dnia 10 marca 1637 r. zmarł Bogusław XIV, ostatni Książe z dynastii zachodniopomorskiej. W ten sposób kończy się lenna zwierzchność Grafitów. Od 1637 r. zaczyna się w dziejach lęborskiej okres bezpośredniej zwierzchności królów polskich – Władysława IV i Jana Kazimierza. W czasie potopu szwedzkiego Król Jan Kazimierz rezygnuje ze zwierzchnictwa senioralnego w Prusach Książęcych i oddaje ziemię lęborską w lenno elektorowi. W Bydgoszczy w 6 października 1657 r. zatwierdzono traktat z Welawy. Ziemia lęborsko – bytowska zostaje oddana w dziedziczne męskie lenno elektorom brandenburskim. Pod panowaniem niemieckim ziemia lęborska pozostawała aż do marca 1945 r. W lipcu tego roku wojewoda gdański wcielił powiat lęborski do województwa gdańskiego. W pierwszym okresie powojennym do ziemi lęborskiej należały także gminy Choczewo; Gniewino i Wierzchucino. Zmiany terytorialne w województwie gdańskim w latach 1947 – 1950 spowodowały, że Wierzchucino i Gniewino zostały odłączone od powiatu lęborskiego i przyłączone do powiatu morskiego. Po tych zmianach terytorialno – administracyjnych w skład ziemi lęborskiej wchodziły dwa miasta Lębork i Łeba i osiem gmin wiejskich w tym Choczewo i Łęczyce, które w sensie historycznym i gospodarczo-społecznym były mocno związane z ziemią lęborską. W 1975 r. Lębork włączono do utworzonego województwa słupskiego, a w wyniku ostatniej reformy administracyjnej z 1999 roku ziemia lęborska ponownie znalazła się z zasięgu wpływów gdańskich, w obszarze województwa pomorskiego.
